ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ.

Φοβού τους Δαναούς...

«η Σημασία της Παιδείας...!»

Καρλ Βαλεντίν

Πέντε Μονόπρακτα

Οι ελάχιστες θεατρικές παραστάσεις που δίνονται από ερασιτεχνικούς θιάσους στον ευρύτερο χώρο της περιφέρειας, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνες, που οι συντελεστές τους, κάτω από σκληρές και επίπονες προσπάθειες επιχειρούν να αρθρώσουν έναν ουσιαστικό θεατρικό λόγο, ποιούντες ήθος (εξ ου και ηθοποιός) και σε εκείνες που με ήσσονες προσπάθειες, κάποιοι άλλοι, προσπαθούν να εκβιάσουν την άκριτη αναγνώρισή τους, αντίληψη που οδηγεί στην κατάλυση κάθε δεοντολογίας και στην καταστροφή συνειδήσεων και συνόλων.

«Αν το θέατρο», όπως είπε χαρακτηριστικά και ο θεατρικός κριτικός Νάσος Νικόπουλος, «δεν είναι τόπος απόδρασης ή χλοερός τόπος ψυχαγωγίας, αλλά μία χρήσιμη και επώδυνη συνάντηση με την συνείδησή μας, ατομική και κοινωνική - συνολική*», αντιλαμβάνεται  κανείς, πόσο επικίνδυνος είναι ο άκρατος υποκειμενισμός, η άκριτη αποδοχή, η έπαρση και η αντιποίηση ύφους, ήθους, ορισμένων, οι οποίοι ορμώμενοι από προσωπικά ελατήρια και απύθμενες φιλοδοξίες, προσπαθούν να ακρωτηριάσουν τη δυναμική και την προοπτική της τέχνης, η οποία αντιστάθηκε, από υπάρξεώς της, σε κάθε μορφή βαρβαρότητας, δεδομένου ότι είναι η μόνη η οποία απέτρεψε κατά καιρούς τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου...

"Ελπίδα Ποιότητας...!"

Δημήτρης Χριστοδούλου
«Τα όπλα του Οδυσσέα»

Πολλές φορές έχει προβληματίσει η θεατρική παρουσίαση των ερασιτεχνικών παραστάσεων (θιάσων), και πολλές φορές η μή άποψη υπήρξε, είναι, η καλύτερη άποψη. Όχι από αδυναμία κρίσης βέβαια, αλλά από αγάπη προς τα πρόσωπα, αναγνώριση των κόπων τους και δυνατότητα αναβάθμισης μέσα στον χρόνο και στο χώρο.

Πολλές φορές έχει σημειωθεί επίσης, ότι οι δύο βασικότερες αδυναμίες τους είναι, η στελέχωση, η μεγάλη  (θεμιτή) αυτοπεποίθησή τους  και η υπέρβαση των ορίων τους, αν και πολλές φόρες υπεισέρχεται και το, μεγάλων φιλοδοξιών, ρεπερτόριό τους.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να προκαλούν οι παραστάσεις και οι συντελεστές εύλογα ερωτηματικά με την συνέπεια της ποιότητας και την παιδευτική –θετική ή αποτρεπτική– σχέση τους με το κοινό, ιδιαίτερα το νεότερο.

Το δικαίωμα της ενασχόλησης και της θεατρικής άποψης είναι αναφαίρετο βέβαια.Ουδείς λόγος επ’ αυτού. Μόνο που για να εκπληρωθεί πρέπει τα άτομα και τα σχήματα να είναι «ασκημένα», ικανά να ανταπεξέλθουν στην αποστολή τους και όχι μόνο στις φιλοδοξίες τους.