ΕΝΤΟΣ...!

 

 

Εντός και επί τα αυτά;

Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι

επειδή εκλέγουν τους βουλευτές τους. 
Είναι ελεύθεροι 
μία μέρα στα πέντε χρόνια.

ΡΟΥΣΣΩ 

Έχει την αίσθηση, παρατηρώντας τα πολιτικά τεκταινόμενα κανείς, ότι τυρβάζουμε περί τα πολλά, δημοσιοποιώντας επί μέρους θέσεις, αναλύσεις, την στιγμή κατά την οποία τα πάντα βρίσκονται επί  ξυρού ακμής, οι δε πολιτικοί στα όρια της σχιζοφρενούς απάθειας. Πως να δικαιολογήσει κανείς τα τραγικά αποτελέσματα της ανεπαρκούς πολιτικής τους, θέση στην οποία επιμένουν, δυστυχώς, παρά τα εγκλήματα και την υφαρπαγή της αξιοπρέπειάς μας.

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ.

                                                                                   

Έσπασαν τις βιτρίνες της διαφθοράς κι εμείς τους είπαμε αλήτες.

...

ΑΙΔΩΣ

   ΑΙΔΩΣ  ΑΡΓΕΙΟΙ                      

    
                                                                                                  

   Μα, δεν αισχύνεσθε, τι λέτε, πως είναι δυνατόν εσείς εμάς να

       εγκαλείτε; 

   Εσείς που βγάλατε τα πάντα στο σφυρί

   Εσείς που παίξατε τις τύχες μας στα ζάρια

   Εσείς που δώσατε αξίες, μύθους, έπη, συλλήβδην, τοις κυσί;

   Και  μη  μας πείτε πως  δεν  ξέρατε, πως  δεν καταλαβαίνατε.

   Αφήστε κύριοι τον κυνισμό, τους εαυτούς σας εγκαλέστε.

        

Αν...

 

Πίσω από τα τείχη που υψώσαμε

στις ρίζες της απέραντης μοναξιάς υπάρχει ακόμα κάτι που  
αντιστέκεται και  περιμένει το  καινούριο. Κρύβεται  
σαν λιποτάχτης  στα ασήμαντα πράγματα της  μέρας
στο μεταφυσικό άγγιγμα της νύχτας

στους τύμβους της καθημερινής απόλαυσης. Είναι

μια προσωπική  στιγμή που χάνεται μέσα στις άλλες,  όπως

τα ίδια λόγια σε σελίδες  απαγορευμένων βιβλίων, όπως

το άρωμα GIVENCHY στο πρόσωπο της  ωραίας  Ελένης,  όπως  
το γδαρμένο χαμόγελο  στα ψηφίσματα του Ο.Η.E  -ένα 
κομμάτι  άγραφο χαρτί που περιμένει

την  έμπνευση του ποιητή-
αυτό που  ακουμπάει κουρασμένα στην πλάτη  της  ηλικίας

εκεί που  αφήνουμε  αντίγραφα  ελευθερίας

μια  προσπάθεια  φυγής κάθε  βράδυ  

λίγο πριν πούμε  καληνύχτα  στον  εκφωνητή  του τελευταίου  
δελτίου ειδήσεων...!  

... αντιστέκεται ασυναίσθητα στις άλαλες κραυγές της ερημιάς

λες και δεν χάσαμε πια το τόσο  δα απ’  την καρδιά μας...

γι’ αυτό σου λέω:

αν μπορούσες ν’ αποτρέψεις τον καιρό ή να κάψεις  ένα

δάσος μοναξιά! Αν μπορούσες λέω, αν...!

ΠΕΤΡΕΣ  ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ-

Συνείδηση

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Με τα μάτια στην κλεψύδρα:  «μην ακούς»  ικέτευε  συκοφαν-

τίες έλεγε στην  ενεδρεύουσα συνείδησή του όμως αυτή  ανέν-

δοτη  αναδιφούσε (τώρα  βρέθηκε;) τα πεπραγμένα της  ζωής

του ώσπου δεν άντεξε  (συνήθως δεν αντέχεται)  γιατί το ήθος 

είναι  ήθος λέγεται  κι  αυτός δεν είχε στάλα, πτώματα είχε α-
πλώς στον κήπο του σπιτιού του, οπότε μόλις διαπίστωσε:Μα 

τι μου λες δε βλέπεις,

που καιρός για τύψεις, αναιρέσεις, διαψεύσεις; Δεν είσαι εσύ

αυτός, μην επιμένεις. Εσύ  ’σαι προσωπείο αλγεινό» του είπε
και  απέστρεψε  το  πρόσωπό  της τη  στιγμή  που έσβηνε το
     «μπιτ»
και άρχιζε η ισοηλεκτρική γραμμή του καρδιογραφήματός του.

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ

      ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΟΣ

Επί των Τύπων...!






        

    

Δεσποινίς Πελαγία

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ
«Δεσποινίς Πελαγία»
Μυθιστόρημα - Eκδόσεις ΤΟΠΟΣ 

Κεντρικό πεδίο της μυθοπλασίας του Γιάννη Ξανθούλη τελευταία, φαίνεται ότι είναι ο ψυχολογικός λαβύρινθος, με τις σχετικές προεκτάσεις, που  επιφέρουν οι ανθρώπινες οδύνες  σε άτομα με βιολογικές ελλείψεις και ο ρόλος που αυτές επιφυλάσσουν στα εν λόγω άτομα, ως τη στιγμή, που μία σύμπτωση κοινωνική (Του Φιδιού το Γάλα) - οικονομική (δεσποινίς Πελαγία) ανατρέπει την τραγικότητά τους (:) Θα ήταν φρόνιμο εδώ να επισημάνουμε την Φρουδική μεταμόρφωση – αυτοπεποίθηση- που οι σχέσεις αυτές προσδίδουν στα εν λόγω άτομα, λαμβανόμενες ως εκδικητικές προεκτάσεις του ζοφερού παρελθόντος τους περισσότερο και λιγότερο ως αφετηρίες ψυχικής ολοκλήρωσης.

Γενιά του Νοέμβρη

ΝΙΚΟΣ ΔΟΙΚΟΣ
«Γενιά του Νοέμβρη»
Ποιητική Συλλογή - εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ & ΔΙΑΤΤΩΝ

Είναι γνωστό ότι ο νεοελληνικός πολιτισμός, η ποίηση ιδιαίτερα, παρά τις, όποιες διακυμάνσεις της, είναι η μόνη, που, όχι μόνο διέλαθε της παρακμής, δεν έμεινε ανενεργός, αλλά κατόρθωσε να συμπορευθεί ισότιμα, ενίοτε και να πρωτοπορήσει, με την ξένη –ευρωπαϊκή δημιουργία. Απόδειξη αυτού τα δύο Νόμπελ λογοτεχνίας (ποίησης) και η αειφόρoς ποιητική παραγωγή, παλαιότερη και νεότερη, μέρος της οποίας είναι και η ποιητική συλλογή «ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ» του Νίκου Δόικου, μέσω της οποίας επιχειρεί μια διαχρονική χαρτογράφηση της παρακμής, της χυδαίας εμπορευματοποίησης αρχών, οραμάτων, ιδεών.

«η Σημασία της Παιδείας...!»

Καρλ Βαλεντίν

Πέντε Μονόπρακτα

Οι ελάχιστες θεατρικές παραστάσεις που δίνονται από ερασιτεχνικούς θιάσους στον ευρύτερο χώρο της περιφέρειας, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνες, που οι συντελεστές τους, κάτω από σκληρές και επίπονες προσπάθειες επιχειρούν να αρθρώσουν έναν ουσιαστικό θεατρικό λόγο, ποιούντες ήθος (εξ ου και ηθοποιός) και σε εκείνες που με ήσσονες προσπάθειες, κάποιοι άλλοι, προσπαθούν να εκβιάσουν την άκριτη αναγνώρισή τους, αντίληψη που οδηγεί στην κατάλυση κάθε δεοντολογίας και στην καταστροφή συνειδήσεων και συνόλων.

«Αν το θέατρο», όπως είπε χαρακτηριστικά και ο θεατρικός κριτικός Νάσος Νικόπουλος, «δεν είναι τόπος απόδρασης ή χλοερός τόπος ψυχαγωγίας, αλλά μία χρήσιμη και επώδυνη συνάντηση με την συνείδησή μας, ατομική και κοινωνική - συνολική*», αντιλαμβάνεται  κανείς, πόσο επικίνδυνος είναι ο άκρατος υποκειμενισμός, η άκριτη αποδοχή, η έπαρση και η αντιποίηση ύφους, ήθους, ορισμένων, οι οποίοι ορμώμενοι από προσωπικά ελατήρια και απύθμενες φιλοδοξίες, προσπαθούν να ακρωτηριάσουν τη δυναμική και την προοπτική της τέχνης, η οποία αντιστάθηκε, από υπάρξεώς της, σε κάθε μορφή βαρβαρότητας, δεδομένου ότι είναι η μόνη η οποία απέτρεψε κατά καιρούς τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου...

"Ελπίδα Ποιότητας...!"

Δημήτρης Χριστοδούλου
«Τα όπλα του Οδυσσέα»

Πολλές φορές έχει προβληματίσει η θεατρική παρουσίαση των ερασιτεχνικών παραστάσεων (θιάσων), και πολλές φορές η μή άποψη υπήρξε, είναι, η καλύτερη άποψη. Όχι από αδυναμία κρίσης βέβαια, αλλά από αγάπη προς τα πρόσωπα, αναγνώριση των κόπων τους και δυνατότητα αναβάθμισης μέσα στον χρόνο και στο χώρο.

Πολλές φορές έχει σημειωθεί επίσης, ότι οι δύο βασικότερες αδυναμίες τους είναι, η στελέχωση, η μεγάλη  (θεμιτή) αυτοπεποίθησή τους  και η υπέρβαση των ορίων τους, αν και πολλές φόρες υπεισέρχεται και το, μεγάλων φιλοδοξιών, ρεπερτόριό τους.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να προκαλούν οι παραστάσεις και οι συντελεστές εύλογα ερωτηματικά με την συνέπεια της ποιότητας και την παιδευτική –θετική ή αποτρεπτική– σχέση τους με το κοινό, ιδιαίτερα το νεότερο.

Το δικαίωμα της ενασχόλησης και της θεατρικής άποψης είναι αναφαίρετο βέβαια.Ουδείς λόγος επ’ αυτού. Μόνο που για να εκπληρωθεί πρέπει τα άτομα και τα σχήματα να είναι «ασκημένα», ικανά να ανταπεξέλθουν στην αποστολή τους και όχι μόνο στις φιλοδοξίες τους.