ΕΝ ΤΥΠΩ

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΉ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ

ΑΊΤΗΜΑ  ΧΡΗΣΜΟΎ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΞΊΑ

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΊΟΣ ΡΟΜΑΝΤΙΚΌΣ

ΤΙ ΝΑ ΠΩ!

Εδώ γράφουμε το κείμενο που θέλουμε να αναρτήσουμε. Αν επιθυμούμαι να μην εμφανίζεται ολόκληρο το κείμενο στην αρχική σελίδα τότε φροντίζουμε να προσθέσουμε αυτό:

ΠΕΤΡΕΣ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ

                                                  

                                 Κ


Σ’  έναν  θάλαμο χωρίς  βαρύτητα, μπροστά σε  πολύχρωμους
διακόπτες φορτωμένους θάνατο τα ρομπότ  απολιθώνουν τα

όνειρα.

Με  αδίσταχτες  χειρονομίες  γεμάτες υστερία, αποθηκεύουν

σε  βαθιές  κατακόμβες  όλο  απόγνωση  την κρύα  αντήχηση

του τρόμου.

Αυτό που θα προκύψει από αυτόν τον  τρόμο, δεν  θα ’ναι  το

ξημέρωμα μιας καλύτερης μέρας, ούτε το δάκρυ του παιδιού

που  κλαίει την πείνα του,  ούτε  ένα  λουλούδι  χάρμα οφθαλ-

μών. Θα είναι

ο σκοτεινός αέρας που θα πήζει το αίμα των αφανισμένων·  η

ακτινοβολία της σάπιας πολυτέλειας·  τα  άλαλα  πουλιά που

θα  ταξιδεύουν  τον  καρκίνο· ένα  κομμάτι  ιστορίας γεμάτο

πληγές· τα ιδανικά μας τέλος  κρεμασμένα  στην αγχόνη της

 ειρήνης!

Γι’  αυτό  σου λέω:

αν μπορούσες  να αποτρέψεις  τον  καιρό ή  να  κάψεις  ένα

δάσος  μοναξιά·

αν μπορούσες λέω, αν…!



-------------------------------------------------------------
Από την ποιητική συλλογή: "ΠΕΤΡΕΣ  ΠΑΣΜΕΝΕΣ" 

ΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

                                       

ποιητική αδεία...!

Με τη γλώσσα, μπορούμε να επικοινωνήσουμε, να εκφράσουμε κα- 

"ΛΑΪΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ -3-"

 
                 O tempora 
                     o mores*
                                          (ω καιροί, ω ήθη!)

            

ΕΓΩ, Ο ΣΙΜΟΣ ΣΙΜΕΩΝ.

Ο Γιάννης Ξανθούλης, συνεπής προς το αναγνωστικό του κοινό, καταθέτει ένα ακόμη μυθιστόρημα υπό τον τίτλο «Εγώ, ο Σίμος Σιμεών», η δράση του οποίου εκτυλίσσεται σε μία άχρωμη κωμόπολη μεταξύ Σερρών, Δράμας και Καβάλας, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

ΙΚΕΤΕΣ ΣΕ ΒΩΜΟ

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ.

Φοβού τους Δαναούς...