ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ

      

           

      

Δημήτρης  Μάνος

 Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ  ΤΟΥ  ΕΡΩΤΑ

"Περί... Έργου...!"

"Περί... Έργου, Ζωγράφου και Ζωγραφικής!"*

                                     

Ορθώς η ζωγραφική, μία από τις πιο εκφραστικές μορφές δημιουργίας, θεωρείται, και, μάλλον, είναι θεϊκή, και τούτο επειδή,

μέσω της απεικόνισης δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα που δεν υφίστατο προ της δημιουργίας, καθώς είναι η μορφή τέχνης που επαληθεύει την πλατωνική θεώρηση ότι  κόσμος δεν είναι ο ορατός, αυτός τον οποίο βλέπουμε, αλλά κάτι εν κρυπτώ το οποίο καλούμαστε να 

Μικρό Σχόλιο για...!

                        
                                Μικρό Σχόλιο για  την Ποίηση

       Με τη γλώσσα, μπορούμε να επικοινωνήσουμε, να εκφράσουμε καταστάσεις, συγκινήσεις, συναισθήματα, να αποτυπώσουμε την σκέψη μας ακόμη κάπου, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι παράγουμε ποίηση, γιατί ποίηση δεν είναι η χρήση, απλώς, της γλώσσας, αλλά η υπέρτατη συγκινησιακή χρήσης της γλώσσας*, που θα μετατρέψει την αίσθηση σε εικόνα, την εικόνα σε ιδέα, την ιδέα σε συναίσθημα* και το συναίσθημα σε συγκίνηση, χωρίς να χάνει το διανοητικό της  στοιχείο. Για  να συμβεί όμως αυτό χρειάζεται η αναγκαία ιδιότητα του ποιητή, του ανθρώπου που θα μετατρέψει τις  ψυχικές, ατομικές, κοινωνικές καταστάσεις σε διανοητική, αισθητική λεπτότητα, ικανή να μας συγκλονίσει, να μας αποκαλύψει τον πυρήνα, την ουσία της συγκίνησης, των λεπτομερειών, που μας διαφεύγουν,  που δεν τις συλλαμβάνουμε, τις αγνοούμε και έτσι δεν μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε  υπέρτατη συγκίνηση, γιατί μας λείπει το εκμαγείο μέσα στο οποίο θα συνθέσουμε το ποιητικό  θαύμα.   

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ...!

Δημήτρης Μάνος

ΜΑΡΙΑ ΔΑΝΙΗΛ 

«υπό το φως της πανσελήνου» 

Μυθιστόρημα Εκδόσεις ΟΣΕΛΟΤΟΣ

«Ότι διαπραγματεύεται ή αγγίζει έστω την ανθρωποφαγία..., χάριν μιας -χωρίς ηθικό όφελος- ανταμοιβής..., γίνεται πλούσια τροφή για την ακόρεστη αδηφαγία...», αναφέρει χαρακτηριστικά ο θ. κριτικός Νάσος Νικόπουλος, θέση η οποία βρίσκει την επαλήθευσή της στο έργο της Μαρίας Δανιήλ «υπό το φως της πανσελήνου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΣΕΛΟΤΟΣ.

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ...!

 

 

ΕΠΩΝΥΜΟΥ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

ΕΠΩΝΥΜΟΥ  ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Μα, ποιος είσαι πες μας τέλος πάντων; Τη

μια το παίζεις αφασία  

την άλλη υπεροψία

λες και δεν είσ’ αυτός που

ΕΝΤΟΣ...!

 

 

Εντός και επί τα αυτά;

Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι

επειδή εκλέγουν τους βουλευτές τους. 
Είναι ελεύθεροι 
μία μέρα στα πέντε χρόνια.

ΡΟΥΣΣΩ 

Έχει την αίσθηση, παρατηρώντας τα πολιτικά τεκταινόμενα κανείς, ότι τυρβάζουμε περί τα πολλά, δημοσιοποιώντας επί μέρους θέσεις, αναλύσεις, την στιγμή κατά την οποία τα πάντα βρίσκονται επί  ξυρού ακμής, οι δε πολιτικοί στα όρια της σχιζοφρενούς απάθειας. Πως να δικαιολογήσει κανείς τα τραγικά αποτελέσματα της ανεπαρκούς πολιτικής τους, θέση στην οποία επιμένουν, δυστυχώς, παρά τα εγκλήματα και την υφαρπαγή της αξιοπρέπειάς μας.

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ.

                                                                                   

Έσπασαν τις βιτρίνες της διαφθοράς κι εμείς τους είπαμε αλήτες.

...

ΑΙΔΩΣ

   ΑΙΔΩΣ  ΑΡΓΕΙΟΙ                      

    
                                                                                                  

   Μα, δεν αισχύνεσθε, τι λέτε, πως είναι δυνατόν εσείς εμάς να

       εγκαλείτε; 

   Εσείς που βγάλατε τα πάντα στο σφυρί

   Εσείς που παίξατε τις τύχες μας στα ζάρια

   Εσείς που δώσατε αξίες, μύθους, έπη, συλλήβδην, τοις κυσί;

   Και  μη  μας πείτε πως  δεν  ξέρατε, πως  δεν καταλαβαίνατε.

   Αφήστε κύριοι τον κυνισμό, τους εαυτούς σας εγκαλέστε.

        

Αν...

 

Πίσω από τα τείχη που υψώσαμε

στις ρίζες της απέραντης μοναξιάς υπάρχει ακόμα κάτι που  
αντιστέκεται και  περιμένει το  καινούριο. Κρύβεται  
σαν λιποτάχτης  στα ασήμαντα πράγματα της  μέρας
στο μεταφυσικό άγγιγμα της νύχτας

στους τύμβους της καθημερινής απόλαυσης. Είναι

μια προσωπική  στιγμή που χάνεται μέσα στις άλλες,  όπως

τα ίδια λόγια σε σελίδες  απαγορευμένων βιβλίων, όπως

το άρωμα GIVENCHY στο πρόσωπο της  ωραίας  Ελένης,  όπως  
το γδαρμένο χαμόγελο  στα ψηφίσματα του Ο.Η.E  -ένα 
κομμάτι  άγραφο χαρτί που περιμένει

την  έμπνευση του ποιητή-
αυτό που  ακουμπάει κουρασμένα στην πλάτη  της  ηλικίας

εκεί που  αφήνουμε  αντίγραφα  ελευθερίας

μια  προσπάθεια  φυγής κάθε  βράδυ  

λίγο πριν πούμε  καληνύχτα  στον  εκφωνητή  του τελευταίου  
δελτίου ειδήσεων...!  

... αντιστέκεται ασυναίσθητα στις άλαλες κραυγές της ερημιάς

λες και δεν χάσαμε πια το τόσο  δα απ’  την καρδιά μας...

γι’ αυτό σου λέω:

αν μπορούσες ν’ αποτρέψεις τον καιρό ή να κάψεις  ένα

δάσος μοναξιά! Αν μπορούσες λέω, αν...!

ΠΕΤΡΕΣ  ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ-